Online sociale netwerken voorzien blijkbaar toch in een behoefte van mensen. De behoefte om te socialiseren, met elkaar te communiceren, kennis uit te wisselen, te discussieren. Of om 'mensen van vroeger' te zoeken: klasgenoten, buurtgenoten of oude liefdes van vroeger. Zo'n site als schoolbank.nl is niet voor niets zo populair, er zijn blijkbaar veel mensen die graag herinneringen op willen halen. Schoolbank.nl kan trouwens ook op andere manieren gebruikt worden: een van mijn cursisten genealogie gebruikte die site vooral om vere familieleden op te sporen en ze te bestoken met vragen over hun (groot)ouders. Het werkt blijkbaar wel. Nou ja, ik denk ook dat het eigen aan de meeste mensen is om te willen weten hoe het met vroegere klasgnoten gaat. Nieuwsgierigheid, belangstelling, leedvermaak en sensatiezucht horen daarbij. Daar is allemaal niks mis mee, maar voor mij hoeft het niet zo. Oude liefdes wil ik niet terugvinden (ze zijn niet voor niets 'oud') en vroegere klasgenoten interesseren me niet zoveel dat ik ze ga zoeken op Internet. Al kan ik me wel voorstellen dat het gezellig zoeken is achter de computer, met een oude schoolfoto ernaast :-)
Tegenwoordig is het belangrijk om een online identiteit te hebben. Solicitanten worden door de commissie eerst gegoogled voordat ze de brief lezen. En het is natuurlijk geen aanbeveling als je op alle foto's ladderzat, stoned, feestend en/of half ontkleed staat in allerlei genante houdingen. Mijn online identiteit is nog onduidelijk. Ik ben wel lid van verschillende social netwerken zoals Archief2.0 en Naymz, hoewel beide accounts een vegeterend bestaan leiden. Bij Archief 2.0 voel ik me (nog) niet zo thuis en hoe ik aan mijn Naymz-account ben gekomen weet ik niet meer.
Een site waar ik wel degelijk het nut van inzie is LinkedIn. Ik denk dat -als je het op een goede manier gebruikt- dat het je aan interssante connecties en leuke opdrachten kan helpen. De 'goede manier' is regelmatig je profiel bijwerken en actief op zoek gaan naar nieuwe connecties. Daar ben ik niet zo goed in, of beter gezegd, ik durf niet zo goed. Gewoonlijk laat ik me uitnodigen, nogal een passieve houding. Zelf bij mensen die ik persoonlijk ken, voel ik enige schroom om ze een uitnodiging te sturen. Misschien ben ik bang om afgewezen te worden of om niet belangrijk genoeg gevonden te worden. Ook netwerken (in real life) vind ik vrij moeilijk hoewel het in de praktijk ook wel meevalt. Ik ga geregeld naar bijeenkomsten van Vrouwen ontmoeten Vrouwen en dat is erg gezellig (en nuttig). En ik kan me er prima staande houden dus misschien moet ik ook op LinkedIn de mensen uitnodigen die mij interessant lijken en maar zien wat er gebeurd. Ik vraag me af of anderen dit ook zo voelen.
2 opmerkingen:
Online identiteit is alleen belangrijk als je (nieuwe) werkgever er belang in stelt. Het kan je inderdaad breken, maar net zo goed maken. De slechte voorbeelden komen vaak in de pers, maar de positieve voorbeelden zijn er ook.
Zo heb ik mijn vrouw geholpen aan een nieuwe collega uit mijn linkedin netwerk.
Maar gewone bijeenkomsten werken ook goed, en soms nog beter in combinatie met het digitale netwerk. Het is eerder een versterking van elkaar dan iets anders.
dat LinkedIn heb ik ook niet helemaal helder. wel leuk om mensen uit je verleden of via via tegen te komen, maar verder... niet zo actief allemaal wat mij aangaat. Een goed idee trouwens om ook eens in reallife Tilburgse vrouwen te ontmoeten; zo virtueel is er voor mij nog geen 'instap' geweest. (al ben ik wel linked)
Een reactie posten