Lezende vrouwen.....

Een van mijn grootste passies is lezen. Toen ik in de tweede klas (nu groep 4) van de lagere school zat, mocht ik een abonnement op de openbare bibliotheek. Samen met mijn moeder ben ik op een woensdagmiddag naar de bibliotheek gegaan om een boek uit te zoeken: Pol op het Robinson-eiland. Ik weet ook nog dat ik op de bank ging zitten lezen en dat het net leek of er een wereld voor me open ging. Na een paar uur vond mijn moeder het genoeg geweest, pakte het boek uit mijn handen en stuurde me naar buiten om te spelen 'want dat was gezond'. Ik weet nog dat ik me erg gefrustreerd voelde. Het was het begin van een levenslange verslaving.

Ik lees overal: in bad (heerlijk), in bed, op de bank, aan tafel (maar niet onder het eten!), onder de tafel, op de grond, op feestjes, in de auto, de trein, vliegtuig, op de crosstrainer, in de tuin, het park, aan het strand, bij familiebezoek etc. Bijna niks vind ik fijner dan me helemaal in een goed boek te begraven, me mee te laten slepen naar andere tijden, werelden en personages. Ik vergeet dan de wereld om me heen. Mijn hele familie bestaat uit lezers. Vroeger -ik ben televisieloos opgevoed- zaten we vaak allemaal in de huiskamer, ieder op een eigen plekje met een boek, volkomen verdiept in verschillende werelden, verhalen, eeuwen en tijdzones. prachtig toch?

Op een keer, tijdens mijn studententijd, zat ik in de trein naar Utrecht zeer ingespannen te lezen in De Hemelboom. Ik had totaal niet in de gaten dat de conducteur voor mijn neus stond en al verschillende keren om mijn ovkaart had gevraagd. Ik kwam pas enigszins terug tot de werkelijkheid toen hij mijn arm aanraakte en ik opkeek, met het boek nog in mijn ogen. Gelukkig was het een vriendelijke man.  Het gevoel dat lezen me geeft is onbeschrijfelijk: een goed boek neemt me mee naar verre landen, naar voorbije tijden, het neemt me mee in het brein, de gedachtenwereld van andere mensen, in andere tijden en omstandigheden.

Voor mijn verjaardag kreeg ik eens een boekenbon met daarop een citaat van Annie M.G. Schmidt. De precieze woorden weet ik niet meer, maar het kwam erop neer dat zij als klein meisje een onuitputtelijke leeshonger had die gestild moest worden, en er stonden alleen maar taaie werken in haar vaders studeerkamer....... Datzelfde gevoel heb ik ook nog steeds, een onstilbare honger om alles te lezen wat ik tegenkom, een honger naar meer kennis, naar meer boeken. Ik heb de boekenbon -tegen mijn gewoonte in- bewaard tot deze bijna verlopen was, alleen vanwege het citaat.

Enkele jaren geleden verscheen er een boek met de pakkende titel, Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk. Tot nog niet zo erg lang geleden werd teveel kennis voor vrouwen als onnodig en zelf als gevaarlijk bestempeld. Door boeken te lezen (geen stichtelijke werken) konden vrouwen op 'slechte' gedachten gebracht worden. Een gevaarlijke zaak, inderdaad.....Gelukkig was er bij mij thuis geen censuur: ik las wat ik wilde of wat me interessant leek. En natuurlijk heb ik bepaalde boeken ook wel geheim gehouden omdat ik wist dat mijn ouders me daar nog te jong voor vonden of omdat ik geen commentaar op mijn boekenkeus duldde......Ik heb soms wel boeken gelezen waar ik (qua leeftijd) misschien te jong voor was. Ik heb daar verder niks aan over gehouden, behalve een jarenlange angst voor Noormannen.

Op de lagere school hadden we 'niveaulezen'. Ik was ettelijke niveau's vooruit op de rest. Op een gegeven moment las ik een boek over Noormannen die - omstreeks het jaar 900- Schiermonnikoog binnenvielen, alles verwoestten en iedereeen vermoordden. Een oude man wist te ontkomen. Op het strand vond hij zijn zoon, halfdood. Hij nam de jongen mee naar zijn hut en gaf hem wat melk te drinken. Te veel en te snel, de arme jongen kon het niet aan en stierf. Nachtmerries heb ik gehad van dat boek! En naar Schiermonnikoog ging ik echt niet, nooit van mijn leven!

Wordt vervolgd