Iedereen maakt in zijn of haar jeugd wel dingen mee die onbewust grote invloed hebben. Dat hoeven echt geen rampen te zijn, een simpele pedagogisch niet verantwoordelijke opmerking of goedbedoelde maar paniekveroorzakende raad kan al voldoende zijn voor een jarenlang trauma. 'Vroeger' (ik heb het nu over de lagere school) gingen wij met ons gezin eens per jaar wandelen in Baracque Michel. Een moerassig gebied in Belgie. Gezellig, tante Hannie en oom Albert gingen ook mee, de auto werd volgestouwd met koelboxen, regenjassen en kinderen.
Ik weet nog goed toen wij voor de eerste keer daar naartoe gingen. Mijn moeder vertelde ons dat het heel belangrijk was dat we goed bij elkaar bleven en dat we niet, never, nooit van het pad af mochten gaan. Het was er namelijk erg moerassig en in een moeras konden we wegzakken.....vooral kleine kinderen. We zouden namelijk niet de eersten zijn die van het pad af zouden raken en wegzinken in het moeras. En niemand die ons dan nog zou kunnen redden...het enige wat we dan nog konden doen was zwaaien naar de familie voordat het moeras ons helemaal zou verzwelgen. En inderdaad, langs de route stonden enkele houten kruisen van omgekomen mensen.
Volgens mij had ik als kind nogal veel verbeeldingskracht en dit verhaal greep mij dan ook erg aan. Ik vond het elk jaar weer doodeng om daar weer naartoe te gaan, want stel je voor dat ik van het pad af zou raken. Ik begreep ook niet goed waarom mijn ouders ons elk jaar weer meesleepten als het daar toch zo gevaarlijk was. Nu begrijp ik wel dat mijn moeder gewoon erg bang was dat er iets met ons zou gebeuren, daarom waarschuwde ze ons ook, niet wetend dat haar waarschuwingen mij zo bang maakten dat ik jarenlang nachtmerries kreeg zodra het weer tijd was om naar baracque Michel te gaan. Waarschijnlijk heeft ze zich ook afgevraagd waarom al haar kinderen zo vervelend werden als we naar Belgie vertrokken :-) Zodra ik oud genoeg was om alleen thuis te blijven ben ik ook niet meer meegegaan.
Het grappige was dat ik dit verhaal een aantal jaren geleden tegen mijn zus ( die blijkbaar dezelfde verbeeldingskracht heeft) vertelde. Die begon te gillen van herkenning, want zij had het precies hetzelfde 'Bracque- Michel-trauma'! Zij heeft later nog tegen onze moeder gezegd dat we zo bang waren van het moeras. Zij vond het heel erg dat een opmerking, puur als uiting van haar eigen angst, zo'n uitwerking op ons had gehad. En ze begreep natuurlijk ook meteen waarom ze elk jaar een auto vol vervelende kinderen had. Zo zie je maar wat een onschuldig bedoelde opmerking teweeg kan brengen!
3 opmerkingen:
Wat goed weer een verhaal van je te lezen. Hoewel ik nooit in de BM ben geweest.. lijkt me alsnog de moeite waard. Heb jij de wandeling zelf uitgezet op routeyou?
Ik heb een paar fiets en looproutes uitgezet in France.... zal ik je een keertje sturen. Voor als je nog eens in de buurt komt!
Heel stom, maar ik zag Baraque en dacht meteen aan Barack. De president.
Als ouder kan ik je vertellen dat de impact van wat je verteld tegen je kinderen heel anders kan zijn dan je bedoelde.
Wel leuk dat jij en je zus hetzelfde beeld kregen.
Mijn moeder heeft ook zo´n verhaal over BM. Zij was daar samen met een clubje (toen ze heel erg jong was) gaan wandelen met een gids, zo´n heel klein oud iel manneke. Die waarschuwde ook dat ze bij hem moesten blijven en niet van het pad af mochten wijken. Dat deden die dames natuurlijk niet, gevolg een heleboel onderkoelde dames met heel erg stijf gevroren rokken (Het was namelijk december en enkele graden onder nul) van in het moeras te vallen.
Een reactie posten