Gisteren ben ik met Monique naar de Efteling geweest. De laatste keer was zo'n jaar of zes geleden. Het was in de kerstvakantie en twee graden onder nul: ik heb het nog nooit zo koud gehad! Pas na een heet bad en een scheut Berenburg in de koffie werd ik een beetje warm. De Efteling stond dan ook niet erg hoog op mijn verlanglijstje!
Een tijdje terug is mijn zus met haar gezin naar de Efteling geweest: leuk voor de kinderen. Niet dus, wekenlang hebben de stakkers nog nachtmerries gehad van alle wolven, draken, heksen, boze stiefmoeders en zielige doodgevroren meisjes. Maar goed, mijn zus had nog twee kaartjes......en Monique en ik hebben een geweldige dag gehad! Het was prachtig weer, we hadden allemaal lekkere dingen meegenomen en champagneglazen voor de jus (picknicken moet je wel in stijl doen!). Net na Tilburg stonden we in de file. Naief als we waren dachten we dat 'er wel een ongeluk gebeurd zou zijn'! Net toen we beseften dat het echt de file voor de Efteling was begon het lampje van de brandstoftank te piepen, verdorie, weer vergeten te checken of er wel genoeg bezine in zat! Ik heb het wel even benauwd gehad, maar de auto heeft het gered en wij ook.
Een groot deel van de dag hebben we door het sprookjesbos gedwaald, prachtig. Maar toch zijn het echt niet allemaal leuke verhalen: de meeste van die sprookjes zijn echt wreed! Voordat het goed afloopt (als het al goed afloopt!)moet er eerst een harde les geleerd worden: vertrouw geen oude vrouwen (voordat je het weet zit je opgesloten in een kooi en word je elke dag in je vinger geknepen, lig je dood in een glazen kist met een stuk giftige appel in je keel, moet je honderd jaar slapen of tot in lengte van dagen in een waterlelie dansen), vertrouw ook geen wolven (vooral niet als hij zegt dat hij je grootmoeder is!) en zonden als ijdelheid en luiheid worden in sprookjes streng bestraft. Gelukkig is er in veel gevallen wel een knappe prins die die de prinses of het mooie meisje komt redden...... Ik heb eens gelezen dat Assepoester het favoriete sprookje van veel vrouwen is! Niets is blijkbaar mooier dan omgetoverd te worden van een sloofje tot een mooie, goedgeklede vrouw, naar het bal te mogen en de aandacht van de prins te trekken.... Er is trouwens een boek dat het verhaal van Assepoes als leidraad neemt om een bemiddelde man aan de haak te slaan....Tja.
Mijn favoriete sprookje is Sneeuwwitje, maar dat heeft weinig te maken met Sneeuwitje zelf (stom wicht; wie bijt er nu in het rood van een appel!) of de prins. Nee die boze stiefmoeder, dat is het personage dat me ongelofelijk fascineert: spiegeltje, spiegeltje aan de wand....... Ja dat snap ik helemaal! Zelf heb ik al jaren een haat/liefde verhouding met mijn spiegel. Meer haat dan liefde overigens. Godzijdank praat de mijne niet! Ouder worden gaat gepaard met rimpels en op een dag merk je dat je (stief)dochter veel mooier (en vooral veel jonger) is dan jezelf. Ja dat moet niet gemakkelijk zijn! In de spiegel verandert het beeld van de eerst mooie stiefmoeder in een afzichtelijke, hard lachende kobold....een klein meisje dat naast me stond begon hard te huilen en werd snel door haar moeder weggedragen. Weer een kind dat die nacht niet goed slaapt na een bezoekje aan het sprookjesbos.
3 opmerkingen:
En toch is spiegelen heel belangrijk. Als je jezelf al niet in de ogen durft te kijken, waarom zouden anderen dat dan doen?
De Efteling. Geweldig park, hoogtepunt in Nederland voor wat betreft amusementsparken.
Ik moet er nodig weer eens heen!
spiegelen is zeker belangrijk! een leven zonder spiegel zou ik me ook niet voor kunnen stellen. Toch is een speigel een verraderlijk ding: aan de ene kant genadeloos eerlijk en aan de andere kant ben jij het niet die daar staat, maar een weerspiegeling. En zie ik wel wat anderen zien? In hoeverre wordt mijn speigelbeeld gekleurd door wat en hoe ik op dat moement over mezelf denk?
de zoektoch naar 'eeuwige jeugd' is al zo oud, maar blijft me fascineren. The picture of Dorian Gray is niet voor niets een van mijn lievelingsboeken. Geweldig idee: een portret op zolder dat steds ouder wordt maar ook steeds 'slechter' terwijl hijzelf even mooi en jong blijft. Prachtig!
Wij gingen vroeger helemaal vanuit België speciaal naar de Efteling, was een van de hoogtepunten van onze vakantie. Mijn bompa en bomma gingen dan ook mee. Mijn bompa niet zo zeer voor de attracties of het sprookjesbos, maar wel voor alle haringkramen, die in het park waren opgesteld. Elke kraam waar hij voorbij kwam moest hij een harinkje eten. Gevolg was dat hij de volgende dagen vreselijk ziek was. :-)
Een reactie posten