Wat zou je het eerste redden bij een brand? Allereerst natuurlijk jezelf, je geliefden en - niet te vergeten- huisdieren. Maar daarna? Ik denk dat foto's hoog op het lijstje staan van zaken die mensen absoluut niet kwijt willen, al was het maar vanwege de sentimentele waarde. Voor mij geldt dat in elk geval wel: ik hecht veel waarde aan bepaalde foto's en aan sommige boeken, zoals bijvoorbeeld het dagboek van Anne Frank dat ik 28 jaar geleden van mijn opa en oma heb gekregen voor mijn verjaardag. De foto's en de boeken verhuizen trouw elke keer met me mee. Bovendien heb ik de boeken en foto's waar ik het meest aan gehecht ben, allemaal bij elkaar staan zodat ik ze in geval van brand eventueel nog mee kan grissen tijdens de vlucht naar buiten.
Op zolder heb ik nog een hele doos met oude foto's liggen, vakantiefoto's uit Frankrijk, Zweden, Barcelona, Polen, foto's van de Nijmeegse 4daagse, klassefoto's, foto's van vriendinnen, vriendjes, familie, verjaardagsfeestjes ect. Sommige van die foto's zijn mooi ingeplakt in een album en voorzien van commentaar, maar verreweg de meeste liggen een beetje te beschimmelen in van ouderdom brokkelig geworden plastic mapjes. Sinds de komst van de digitale fotocamera, althans vanaf de tijd dat ikzelf en digitale camera heb (wat nog niet zo lang is), zet ik foto's in mappen met pakkende titels op mijn computer. Handig en gemakkelijk....behalve bij brand, diefstal of als de laptop crasht. Weg foto's!
Gelukkig is er Internet! Lang leve Flickr, Picasa en andere sites waarop je foto's kunt bewaren! Veel van mijn digitale foto's heb ik, keurig in mapjes, op Flickr staan. Een gouden idee! Dus als ik weer eens een glas tonic over mijn laptop knoei, mijn huis nog eens afbrandt of als mijn laptop gestolen wordt......al deze rampen kan ik koelbloedig onder ogen zien want mijn foto's zijn gered! In geval van brand hoef ik me vanaf nu alleen maar bezig te houden met belangrijke zaken: het redden van mezelf en mijn lievelingen. Een hele geruststelling.........Ja, behalve als Flickr ineens ophoudt te bestaan. Voor alle zekerheid heb ik mijn favoriete foto's op een usb-stick gezet en bij mijn ouders in bewaring gegeven.
Rechtsboven een favoriete foto van mezelf:Ik denk dat ik daarop een jaar of vier ben, van oude kleurenfoto's kan ik me nog herinneren dat mijn truitje rood was, de overgooier (O horror, een overgooier!) rood, beige,bruin en zwart geruit en dat de elastiekjes in mijn vlechten gifgroene bolletjes hadden...Wauw, helemaal jaren '70. Mijn haar was toen trouwens blond. Soms kan ik gewoon naar die foto kijken en elke keer vallen me andere dingen op: ik kijk zo onbevangen en vriendelijk de wereld in, wanneer is die blik verdwenen? Wist ik toen veel wat de toekomst me brengen zou. Soms denk ik wel: hoe was ik toen en hoe ben ik nu?.
De afgelopen dagen ben ik bezig geweest om de mooiste foto's van mijn lievelingen op Flickr te zetten. Ik kan er niet genoeg van krijgen om de slideshow af te spelen dus ik sluit 'm in. Niet iedereen was even gecharmeerd: zoals mijn vader droog opmerkte 'Interessant hoor.....vijftig foto's met alleen maar hond'!
22 opmerkingen:
Ik zou niet alleen maar vertrouwen op Flickr (vraag maar eens aan Christian) en Picasa en zo. De USB-stick is al een goede twee optie, maar als je echt steeds meer digitaal hebt, dan is een externe harde schijf een waardevolle aanvulling. Ten eerste schept het ruimte op de harde schijf van je laptop en ten tweede heb je een iets zekerder back-up.
Onze jeugd verliezen we allemaal vroeger of later, maar je onbevangenheid, die moet je toch wel ergens terugvinden, al is het maar voor een deel. Lastig maar maakt het leven wel prettiger.
De foto's van jouw hondjes zijn weer vrolijk. Een post met twee gezichten?
Nog een verzoek: wil je de reactiemogelijkheid aanpassen zoals op het briefje stond bij de kick-off? Dat is een stuk prettiger dan deze wat omslachtigere manier.
??? eh...wat is er mis met de reactiemogelijkheod?
Ok, het reactieformulier is veranderd! Dit is beter zo
Dank je wel!
ja, inderdaad veel hond, maar nu kun je wel een keer rustig naar Harry kijken zonder bang te hoeven zijn dat een deel van jezelf in die bek gaat verdwijnen.
Het blijft toch een leuke foto, die van jezelf. Echt schattig.
Wilma
@Wilma
Wat leuk dat je reageert!
Harry is heel veel hond! Of, zoals Monique altijd zegt: 'Harry is heeeel in alles!'
Schattige foto ja, da's ook de enige foto waar ik schattig op sta!
@anoniem
Hahaha....natuurlijk! Eerst mijn geliefden redden en dan pas mezelf! Ik wist dat er in mijn tekst iets niet klopte, maar ik kon er niet achter komen wat!
Gekrulde tenen....je maakt me nieuwsgierig...
@anoniem
Wees maar niet bang, ik ga echt niet met vreemde mannen mee!
En hoe heet je blog? Ik heb namelijk geen flauw idee wie je bent
@anoniem.
als kind kijk je gewoon open, onschuldig en onbevangen de wereld in. Je groeit op en krijgt daarmee positieve en negatieve ervaringen waardoor die onschuld en onbevangenheid (gedeeltelijk) verdwijnt. Op mijn vierde was de wereld nog veilig en eenvoudig, maar als je opgroeit besef je dat dat niet zo is. En dat is niet erg, het hoort bij opgroeien en het leven denk ik.
Wat een prachtige beelden heb je toch van Harry en Floris. Van mij mogen er nog wel 50 foto's komen!!
@anoniem
Och.....smaken verschillen denk ik :-)
Goh, wat een mooie honden Astrid.
Die grote, is dat een Rodhesian Ridgeback?
Die kijken zo wijs, met die rimpels op hun voorhoofd als ze focussen op iets.
Tenminste als dat er een is.
Leuke blogs heb je hier Astrid.
Erg leuk om te lezen als je eens wat tijd over heb midden in de nacht wanneer je geen zin hebt om te gaan slapen.
Wat denk je nou, wie is dat nou weer??
Hoe komt die bij mij terecht.
Denk maar eens goed na.
Greetings from an old friend.
Je hebt een leuke baan trouwens, mits je die nog steeds hebt dan natuurlijk.
Echt iets voor jou dacht ik meteen.
Grappig joh, die foto van je als klein meiske, ik zou je nooit hebben herkend daarvan.
Dat iemand zo veel kan veranderen, apart.
Maar ik heb het zelf ook meegemaakt.
Ik was als kleine dromer ook een mooi mannetje met prachtige blonde lange lokken en fel blauwe ogen.
En nu, zucht....
Wat kilo`s te veel, donker haar, kale knikker (tondeuse), dus dat zie je toch niet.
Hoop dat je me eens terug schrijfd.
Kunnen we eens bijkletsen over de afgelopen 10 jaar.
Want de laatste keer dat ik je zag is ongeveer zolang geleden.
Je wist het niet eens, je liep voor mijn raam langs en keek even naar binnen onbewust.
Je had een tas met Chinees eten vast.
Want ik woonde toen langs Kan Pei.
Weet je het al?
Hallo Astrid,
Leuke foto van jou als kleine meid. Leuke blog ook. Talentvol schrijver. Je tekentalent is ook zeer goed ontwikkeld?!
Tom
Een reactie posten